Książka Zbysława Ciszyńskiego to prawdziwy literacki rollercoaster rozpięty pomiędzy wartką sensacyjną akcją a refleksją quasifilozoficzną. Komuś może przywodzić na myśl kultową powieść "Autostopem przez galaktykę" Douglasa Adamsa czy próbę pastiszu - tak różnych przecież w swojej poetyce - global conspiracy thrillers Roberta Ludluma i postmodernistycznych dzieł Eduarda Mendozy. Ale tak naprawdę jest to po prostu oryginalne pisarstwo Zbysława Ciszyńskiego. "O Historiach prawdziwych i Nie" przeczytałem gdzieś, że nie jest to "książka, którą się tylko czyta - to opowieść, którą się przeżywa". I jeszcze, że "to nie jest książka dla każdego - ale ci, którzy wejdą do tego świata, zostaną tam na długo". Pełna zgoda. Aha, i dodam tu na koniec wątek osobisty. Nie ja byłem pierwowzorem pojawiającego się na kartach tej książki osiadłego na Śląsku socjologa. Ów socjolog (dla znajomych Little Chris), wielbiciel Bonda, jest - w "Historiach prawdziwych..." - autorem światowego bestsellera "Sztuka wojny". Dzieło mojego autorstwa - "Według Tukidydesa. Rozważania socjologa literatury nad Wojną peloponeską" - jest ledwie tłumaczone (i to tylko we fragmentach) na francuski.

Krzysztof Łęcki

Zbysław Ciszyński - człowiek, który woli drażnić prawdą niż uspokajać kłamstwem. Podróżnik, fotograf, meloman i kronikarz codzienności, daleki od sztuki zamiatania spraw pod dywan. Pisze, bo nie potrafi inaczej - i nie zamierza milczeć wobec otoczenia, w którym hipokryzja i matactwo stały się codzienną walutą. Zamiast tłumu przytakiwaczy wybiera jednego lojalnego przyjaciela. Zamiast kompromisu - szczerość. Zamiast idola - Umberto Eco, którego ślady tropi we własnym pisaniu.