Książka autorstwa Vamika D. Volkana i Kevina Volkana jest próbą zrozumienia jednego z najbardziej niepokojących zjawisk współczesnego świata: agresji między wielkimi zbiorowościami narodami, religiami oraz wspólnotami ideologicznymi i religijnymi. Autorzy, łącząc historyczną i społeczną perspektywę z psychoanalizą, pokazują, że konflikty między grupami nie wynikają wyłącznie z polityki czy ekonomii, ale mają także głębokie podłoże psychologiczne.

Centralnym pojęciem Ludzkiej agresji, wojny i ludobójstwa jest tożsamość dużej grupy, poczucie wspólnotowości, które kształtuje się już w dzieciństwie poprzez język, symbole, historyczne opowieści i doświadczenia przekazywane z pokolenia na pokolenie. To właśnie tożsamość dużej grupy sprawia, że człowiek może odczuwać silną więź z milionami innych ludzi, których nigdy nie spotkał, ale których uznaje za członków swojej wspólnoty.

Autorzy pokazują zarazem, że budowaniu takiej wspólnoty często towarzyszy tworzenie obrazu Innego. Mechanizmy psychologiczne, takie jak identyfikacja projekcyjna czy przenoszenie niechcianych aspektów własnej grupy na przeciwnika mogą prowadzić do utrwalania wrogości i podtrzymywania konfliktów. W tym sensie, wróg bywa nie tylko realnym przeciwnikiem, lecz także psychologicznym konstruktem, który pomaga grupie utrzymać spójność i poczucie własnej tożsamości.