W polskim prawie karnym przestępstwa, przestępstwa skarbowe, wykroczenia skarbowe i wykroczenia stanowią zgoła odmienne kategorie czynów zabronionych, odnośnie do których zasady odpowiedzialności karnej i typizacja czynów zabronionych zostały pomieszczone w trzech różnych kodeksach. Orzekanie w przedmiocie odpowiedzialności karnej za popełnienie tych czynów zabronionych następuje na podstawie trzech odrębnie uregulowanych procedur. Jeżeli do tego dodać, że ustawodawca przewiduje możliwość ponoszenia odpowiedzialności za czyny zabronione przez podmioty zbiorowe, a ponadto możliwość nakładania kar administracyjnych, niekiedy poważnie podobnych do grzywien, to należy stwierdzić, że już tylko w ramach szeroko rozumianej regulacji karnoprocesowej musi istnieć wiele powiązań pomiędzy poszczególnymi procedurami będącymi postępowaniami karnymi sensu largo (postępowaniami, których przedmiotem jest orzeczenie o odpowiedzialności karnej w znaczeniu, w jakim posłużono się tym pojęciem w Konstytucji RP). Co więcej, rozległy zakres przedmiotowy ustaw podatkowych, a jednocześnie specyficzny przedmiot ochrony czynów zabronionych stypizowanych w rozdziale 6 kodeksu karnego skarbowego powodują, że rozstrzygnięcia sądu karnego lub organów postępowania przygotowawczego w odniesieniu do odpowiedzialności karnej skarbowej mogą mieć poważne znaczenie dla rozstrzygnięć podejmowanych w postępowaniach podatkowych (i odwrotnie). Ze wstępu